პუდრი მაკიაჟში

პუდრი ჩვეულებრივ T-ზონას სჭირდება: შუბლს, ცხვირსა და ნიკაპს. ეს სამი ადგილი დღის განმავლობაში ცხიმდება და სწორედ იქ იშლება ბაზა.

ლოყები, თვალქვეშა არე და ყბის ხაზი პუდრს ჩვეულებრივ არ საჭიროებს. თვალქვეშ კი ის აქტიურად საზიანოა: კანი იქ თხელია და მოძრავია, და პუდრი წვრილ ხაზებში იკრიბება.

გამჭვირვალე პუდრი ფერს არ ცვლის და ის მხოლოდ აფიქსირებს. ეს ყველაზე უსაფრთხო არჩევანია, თუმცა ფლეშთან ზოგიერთი გამჭვირვალე პუდრი თეთრ ლაქებს იძლევა.

ფერიანი პუდრი დამატებით მსუბუქ დაფარვას ქმნის და ის უფრო გამოსადეგია, თუ ბაზა თხელია. მისი რისკი ისაა, რომ ორი ფენა — ბაზა და ფერიანი პუდრი — ერთად სქელ ზედაპირს ქმნის.

პუდრის რაოდენობა ის ადგილია, სადაც ყველაზე მეტი შეცდომაა. საკმარისია იმდენი, რომ ბზინვარება წავიდეს — და არა იმდენი, რომ ზედაპირი ხილული გახდეს.

დადების ტექნიკაც მნიშვნელოვანია: პუდრი მიედება და არა იზილება. ზილვა კრემისებრ ფენას სწევს და ლაქებს ქმნის, განსაკუთრებით მაშინ, თუ ბაზა ჯერ არ დამჯდარა.

დღის შუაში პუდრის დამატება ყველაზე ხშირი შეცდომაა. ცხიმზე პირდაპირ დადებული პუდრი ლაქებს ქმნის, რადგან ის ცხიმს არ შთანთქავს — ის მასზე ეფინება.

სწორი თანმიმდევრობაა: ჯერ ქაღალდის ხელსახოცით ცხიმის მოხსნა, შემდეგ მინიმალური პუდრი მხოლოდ იმ ადგილზე. ეს ორი ნაბიჯი მთელ დღეს ჰყოფნის და ერთი დამატებითი ფენა აღარ არის საჭირო.

მშრალ კანზე პუდრი ხშირად საერთოდ არ არის საჭირო. თუ ბზინვარება არ არის, ფიქსაციისთვის ჩვეულებრივ ფიქსატორიც ჰყოფნის.

ასევე არ ღირს მომწიფებულ კანზე მთელ სახეზე. ხილულ ტექსტურაზე მშრალი ფხვნილი წვრილ ხაზებს უსვამს ხაზს, და შედეგი დღის ბოლოს არათანაბარია.